Ζωή στην άγρια φύση

Αυγ 21, 2011

Είμαστε σχεδόν 9 μήνες στην Αφρική. Αν η Βούλα ήταν έγκυος το Δεκέμβριο που ήρθαμε εδώ, τώρα θα είχαμε το πρώτο μας παιδί. Καλώς ή κακώς αυτό δεν έχει συμβεί…

Εννιά μήνες είναι μεγάλο διάστημα μέσα στη ζούγκλα, ειδικά για ανθρώπους σαν κι εμάς που έχουν ταξιδέψει τόσο πολύ. Να σας θυμήσω μόνο ότι το 2007, σε εννέα μήνες είχαμε καλύψει όλη την Αφρική, 26 χώρες συνολικά…

Πώς αισθανόμαστε εδώ; Κάποιες φορές είμαστε και οι δύο ευτυχείς, που πήραμε την απόφαση να έρθουμε εδώ και να μανατζάρουμε το Saadani River Lodge. Άλλες φορές πάλι, κάποιος από εμάς τρελαίνεται, λόγω της φύσης της δουλειάς, λόγω των δυσκολιών με τους ανθρώπους ή απλά επειδή νιώθουμε φυλακισμένοι εδώ. Σε ένα παραδεισένιο περιβάλλον, όμως φυλακισμένοι.

Μιλώντας προσωπικά, δεν είμαι ποτέ ικανοποιημένος. Ανήσυχος πάντα. Έχουμε ταξιδέψει τόσο πολύ και για τόσο μεγάλο διάστημα που θα περίμενε κανείς να χαλαρώσουμε τώρα, όμως δεν είναι έτσι. Μετά από εννέα μήνες στο Σααντάνι, σκέφτομαι ήδη την επόμενη κίνησή μας. Σίγουρα δεν πρόκειται αυτή να γίνει πριν το τέλος του 2012, επειδή χρειαζόμαστε κάποια χρήματα στην τράπεζα και αυτή η δουλειά είναι για την ώρα ο μόνος τρόπος να τα βγάλουμε.

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Από την άλλη, αισθανόμαστε σπίτι μας εδώ και δεν σκεφτόμαστε να κάνουμε κάτι άλλο στο προσεχές μέλλον. Είμαστε λίγο κολλημένοι – το παραδέχομαι – με αρκετές υποχρεώσεις και υπευθυνότητες, δεν έχουμε καν το δικό μας αυτοκίνητο και ακόμη κι όταν δικαιούμαστε 7-10 μέρες διακοπών κάθε δύο μήνες  (εργαζόμαστε 7 μέρες την εβδομάδα και τις Κυριακές τις παίρνουμε μαζεμένες), από τον Ιούνιο δεν το έχουμε κουνήσει ρούπι. Να πάμε πού δηλαδή; Στο πολύβουο, σκονισμένο και πάντα μποτιλιαρισμένο Νταρ ες Σαλάαμ; Σε κάποιο άλλο σαφάρι κατάλυμμα με ειδικές τιμές για μάνατζερ σαν κι εμάς; Στη Ζανζιβάρη; Μα πόσο τα βαριόμαστε όλα αυτά ώρες ώρες…

Αν συνεχίσουμε έτσι, αυτό που με φοβίζει είναι να μαλακώσουμε. Να χάσουμε τη φόρα που είχαμε στο ταξίδι μας. Να παραιτηθούμε… Από την άλλη αυτό που μας κρατά ζωντανούς είναι η φύση και το ότι είμαστε πολύ φιλοσοφικοί και οι δύο κάθε μέρα. Μιλάμε διαρκώς για τη ζωή, για τις εμπειρίες και το μέλλον μας και προσπαθούμε να βλέπουμε αυτήν την περίοδο ως συνέχεια του ταξιδιού μας. Όμως και πάλι η ζωή μας είναι στρωμένη. Σε ένα πολύ εξωτικό περιβάλλον που σε απορροφά, μία ζωή πολύ εναλλακτική, όμως από μέσα παραδόξως αισθανόμαστε… βολεμένοι. Απίστευτο;

Αυτό μπορείς να το καταλάβεις από το γεγονός ότι δεν ανανεώνουμε καν το site. Ούτε καλά καλά το βιβλίο μας έχουμε ξεκινήσει. Ούτε και το βίντεο-πιλότο για το ντοκιμαντέρ που λέμε να φτιάξουμε με το Χάρη Θεοφράστου. Πλήρης αφασία, καμία έμπνευση, δυστυχώς…

Να γράψουμε τι δηλαδή; Για τους επισκέπτες μας εδώ; Για τους ιπποπόταμους και τους κροκόδειλους που μας περιτριγυρίζουν; ΟΚ, να σας πω ότι είδαμε λιοντάρι δίπλα στο ποτάμι πριν από μερικές ημέρες. Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο όσο είμαστε εδώ, ούτε και ο ίδιος ο βαρκάρης στα 8-9 χρόνια που κάνει σαφάρι στον Γουάμι ποταμό. Ήταν ένας έφηβος αρσενικός, κρυμμένος κάτω από μανγκρόβιες δίπλα στην όχθη, προφανώς περιμένοντας κάποιο ζωντανό για να του χυμήξει. Ήταν μάλιστα στη νότια όχθη που είναι έξω από το εθνικό πάρκο, πολύ κοντά στο lodge, όχι πάνω από 300 μέτρα μακριά από την προεδρική σουίτα. Την επόμενη μέρα, οι Μαασάι φύλακες της πύλης είδαν αποτυπώματα λιονταριού πάνω στο δρόμο. Η φύση είναι τόσο ζωντανή και απρόβλεπτη εδώ, ξέρεις, κι αυτή μας κρατάει ψυχολογικά.

Να μην σε κουράσω παραπάνω. Διαβάζω τώρα τι έχω γράψει. Φαντάζω απαισιόδοξος, έχεις δίκιο. Ίσως πρέπει να βλέπω πιο χαλαρά τη ζωή. Εντάξει, είμαστε εδώ εννέα μήνες και τι έγινε; Ίσως να είμαστε εδώ για τα επόμενα 2-3 χρόνια. Και πάλι, μία δεκαετία αργότερα, αυτή η περίοδος θα φαντάζει συναρπαστική και αθώα στα μάτια της Βούλας και στα δικά μου. Ειδικά αν έχουμε επιστρέψει στην Ελλάδα, έχουμε πιάσει διαμέρισμα στην Αθήνα και τρέχουμε σαν τρελοί όπως όλοι. Μπρρρ… δεν θέλω να το σκέφτομαι καν αυτό. Μωρέ καλά είμαστε εδώ!_Α.Τεμπερίδης