Φεβ 5, 2012
Είμαι μακριά από την ελληνική πραγματικότητα αλλά και τόσο κοντά συνάμα, λόγω facebook, skype, και των ελληνικών ιστοσελίδων, που παρακολουθώ καθημερινά. Κάποιες μέρες αισθάνομαι να με πνίγει η μαυρίλα που μου μεταδίδουν δικοί μας άνθρωποι αλλά και άγνωστοι, που παρακολουθούν την πορεία μας. “Καλά είστε εκεί [σημ: στην Τανζανία] μην επιστρέψετε, μαύρη πέτρα να ρίξετε” και τέτοια αποκαρδιωτικά μηνύματα λαμβάνουμε μήνες τώρα.
Κι όμως επιστρέφουμε…
Είμαστε δύο άνθρωποι συν μισός στην κοιλιά της μελλοντικής του μάνας, με δύο σάκους καλοκαιρινά ρούχα και μία pelican βαλίτσα με φωτογραφικά, βίντεο και φορητούς υπολογιστές που έχουμε από το ταξίδι μας στον κόσμο. Αυτό είναι το μαγαζί, η επιχείρησή μας.
Δεν έχουμε σπίτι να μείνουμε, ούτε καν στη γεννέτειρά μας. Το αυτοκίνητό μας – ο περίφημος καρίμπου – υπάρχει αλλά παροπλισμένος στο μουσείο Noesis της Θεσσαλονίκης. Οι πινακίδες του έχουν παραδοθεί για να μην επιβαρυνόμαστε με τεκμήρια και τέλη κυκλοφορίας.
Δεν έχουμε 13ο και 14ο μισθό, δεν έχουμε μονιμότητα (ποτέ δεν είχαμε εξάλλου), δεν έχουμε ασφάλεια ζωής, ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, ΟΓΑ ή οποιαδήποτε άλλη μορφής ασφάλιση, εδώ και ενάμισι χρόνο. Δεν έχουμε καν δουλειά, για να είμαι ειλικρινής. Ακόμη και το βασικό μισθό θα πρέπει να παλέψουμε για να τον κερδίσουμε.
Το μόνο μας εφόδιο είναι κάποιες οικονομίες από τον ένα χρόνο δουλειάς μέσα στην αφρικανική ζούγκλα, μια δουλειά που για άλλους φαντάζει παραδεισένια, όμως για εμάς είναι σαν έμμισθος εγκλεισμός σε φυλακή τον τελευταίο καιρό. Κι αυτό γιατί δεν ήταν ποτέ η δουλειά που ονειρεύτηκα να κάνω.
Κανονικά, θα έπρεπε να κλαίμε τη μοίρα μας, σωστά;
Κι όμως, βλέπουμε με μεγάλο ενθουσιασμό την προοπτική της νέας μας ζωής. Ξέρετε γιατί; Καταρχήν, επειδή επιστρέφουμε στις ρίζες μας κι εγώ προσωπικά στο επάγγελμα που πάντα λάτρευα, τη δημοσιογραφία. Τι κι αν παραπαίει ο κλάδας; Εγώ αυτό θέλω να κάνω, τελεία και παύλα.
Έπειτα, είμαστε αισιόδοξοι ακριβώς επειδή δεν έχουμε τίποτα από τα παραπάνω που ανέφερα, δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Θα δυσκολευτούμε να βγάλουμε το νοίκι ή τα ψώνια του σούπερμάρκετ; Μα αυτή θα είναι η περιπέτειά μας. Εδώ γυρίσαμε όλον τον κόσμο με ένα μισθό, δεν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε στα δικά μας κατατόπια; Εδώ ζούμε με ελάχιστα “κομφόρ” μέσα στη φύση εδώ και ένα χρόνο, στην Ευρώπη δεν θα γεμίσουμε τα στομάχια μας;
Κάπου εκεί σκέφτομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους στον υπό κατάρρευση δυτικό κόσμο – και όχι μόνο στην Ελλάδα – και τώρα ξεδιαλύνεται μέσα μου ο μίτος της δυστυχίας τους: ακριβώς επειδή χάνουν όλα αυτά που είχαν για χρόνια, η ζωή γίνεται αφόρητη.
Πόσοι άραγε σκέφτονται να αυτοκτονήσουν στη χώρα μας αυτόν τον καιρό; Κι όμως, το μόνο πρόβλημα είναι το χρήμα, τα χρέη, τα έξοδα που δεν βγαίνουν. Θα μου πείτε, λίγο είναι αυτό; Λίγο είναι να βρίσκεσαι στο δρόμο ενώ είχες μία υπέροχη δουλειά; Ή να χάνεις το σπίτι σου; Δεν είναι λίγο. Όμως είναι μια ευκαιρία να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου. Μια μάχη είναι η ζωή, αλλιώς τι σημασία θα είχε.
“Και ποιος σου είπε ρε φίλε ότι θέλουμε να μαζοχιζόμαστε και να δοκιμάζουμε τις δυνάμεις μας ενώ είχαμε μια χαρά ζωή”; Εύλογο ερώτημα, όμως έχω έτοιμη την απάντηση. Είχαμε “μια χαρά ζωή” αλλά ήταν δανεική. Γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που προφανώς εξακολουθούν να πηγαίνουν μπροστά. Μήπως είναι ακριβώς αυτοί που κέρδισαν πραγματικά τη ζωή τους;
Όμως το να κλαις τη μοίρα σου, όπως και το να σκέφτεσαι αν αφήσεις το μάταιο τούτο κόσμο για οικονομικούς και μόνο λόγους, θεωρώ ότι είναι άδικο, τόσο για τους δικούς σου ανθρώπους όσο και για τον ιδιο σου τον εαυτό. Τώρα είναι που πρέπει να δώσει ο καθένας μας τη μάχη του. Αρκεί να παίξει με τους νέους κανόνες του παιχνιδιού. Που είναι πιο αμείλικτοι για τους βολεμένους αλλά ίσως – ίσως, λέω – πιο δίκαιοι για όσους με δημιουργικό πνεύμα και θετική ενέργεια.
Ποιοι είναι οι κανόνες αυτοί, πιστεύω; Πρώτον πρέπει να ξεγράψουμε όλα αυτά στα οποία έχουμε αγγιστρωθεί για χρόνια (όχι όλοι), ακριβώς αυτά που μας καλόμαθαν, μας καλοβόλεψαν στον καναπέ και έβγαλαν το μεταμοντέρνο ραγιά από μέσα μας. Τα καταγράφω ένα προς ένα δίνοντας παραδείγματα:
Τα προνόμια. Μόνιμη θέση στο δημόσιο; 13ος-14ος μισθός; Σύνταξη στα 50; Μα είμαστε σοβαροί; Σε μια χώρα καταχρεωμένη μιλάμε ακόμη γι‘ αυτά;
Οι “γνωριμίες”: απο τη στιγμή που η χώρα έχει τεθεί υπό Ευρώ-ομηρία (ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου), καλύτερα να ξεχάσουμε τον “πάπα στην Κορώνη” που είχε ο καθένας μας για να βρει δουλειά, να γλυτώσει τη μεθόριο στο στρατό ή να σβήσει την κλήση του. Αν όλοι οι πολιτικοί, οι συνδικαλισταράδες και τα τσιράκια τους είναι αλήτες, αυτούς θα γλείφουμε; Βρε ουστ. Ο καθένας με την αξία του.
Οι επιχορηγήσεις: σουβλατζίδικο ήθελε να ανοίξει ο άλλος και ζητούσε επιχορήγηση. Αυτά κομμένα. Λεφτά δεν υπάρχουν. Ο καθένας να βάλει τα δικά του μαζί με τις ιδέες του και να φτιάξει κάτι. Κανένας δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Τα δάνεια: απλά δεν θα υπάρχουν. Εξάλλου, πόσοι θα είχαν μεζονέτα και Cayenne χωρίς δάνειο όλα τα προηγούμενα χρόνια;
Η ιδιοκτησία: Γιατί να αγοράσεις κάτι όταν πρέπει μια ζωή να το πληρώνεις; Έχει τόσα σπίτια για ενοίκιο – πιο φτηνό από ποτέ – που μπορείς να ζεις σαν βασιλιάς ως ενοικιαστής, χωρίς το άγχος των εισφορών.
Από την άλλη, πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα πραγματικά “κεφάλαια”, όσα έχει ο καθένας μας. Την όποια τέχνη ή επιδεξιότητα άφησαμε στην άκρη. Το ταλέντο στην επικοινωνία. Τώρα η εποχή που καλούμαστε να πουλήσουμε – με την καλή έννοια – τους εαυτούς μας. Την εμπειρία σε όποιο χώρο έχουμε δραστηριοποιηθεί. Τις φιλίες μας, τι αυθεντικές όχι εκείνες με εισαγωγικά. Αυτή είναι εποχή που δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να ζητάμε βοήθεια από τους πραγματικούς φίλους και προπάντων να στεκόμαστε πλάι τους όταν μας χρειάζονται, που θα μας χρειαστούν αρκετοί.
Τέλος, στα δύσκολα είναι που πρέπει να εμπιστευτούμε τα όνειρά μας, όσα μας έμειναν. Αυτά, πιστεύω θα μας οδηγήσουν σε όμορφα μονοπάτια και αυτά θα εξακολουθώ να κυνηγάω εγώ προσωπικά σε πείσμα των καιρών. Εσύ, γιατί όχι;_Α.Τεμπερίδης
Γιατί να μην είμαστε αισιόδοξοι γαμώτο;
Μόνο χαρά μπορεί να νιώσει κανείς για την επιστροφή σας και για την προσμονή της γέννησης του παιδιού σας. Πιστεύω ότι τα παιδιά ανήκουν σε όλους μας, καλώς να μας έρθει λοιπόν!
Φυσικά και πρέπει να μείνουμε και να παλέψουμε, να μην αφήσουμε να συνεχιστεί η παράνοια στη Χώρα,(συμφωνώ και για τους 5 κανόνες που αναφέρεις), χωρίς πολλά, με έργο τη στάση ζωής μας, μπορούμε να δημιουργήσουμε. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι εάν θέλουμε να βγούμε στο λαβύρινθο ψάχνοντας ξανά;(«ποιός μου πήρε το τυρί μου;») & να καταλάβουν όλοι ότι είμαστε διατεθιμένοι να το κάνουμε. Πρέπει να ΚΟΥΡΑΣΤΟΎΜΕ, ας το πάρουμε απόφαση, η οκνηρία μας αποτελεί την αιτία για όλες τις συμφορές (βόλεμα, ρουσφέτι, ελλειπής σκέψη….).
Καλώς να ορίσεται λοιπόν!
Με το καλό να γυρίσετε. Σας έχουμε πει και από κοντά πόσο θαυμάζουμε το θάρος και την αποφασιστικότητά σας. Αρχικά με το να ξεκινήσετε αυτόν τον υπέροχο γύρο του κόσμου. Έπειτα με το να εγκατασταθείτε στην Τανζανία – όλα αυτά μοιάζουν με τα παιδικά μας όνειρα.
Το να γυρίσετε όμως αυτήν την περίοδο στην Ελλάδα και με αυτήν την τολμηρή αισιοδοξία μας κάνει απίστευτα χαρούμενους και σας ευχαριστούμε που έρχεστε πίσω για να γίνουμε πιο δυνατοί.
Πολλούς χαιρετισμούς και στους τρείς σας!!!
Νένη – Χρήστος
ANTE ME TO KALO, DEN YPARXOYN ARKETA LOGIA NA PO GIA SAS. SAS PARAKOLOYQO APO THN ARXH SXEDON MAZI KAI TON GODIMITRIS.COM. YPARXOYN KAI XIROTERA STHN ZOH TO APLO EINAI OTI H ELLADA ZOYSE SE ENA ANOMALO SOSIALISTIKO ONIRO, ME TO BASIKO LAQOS OTI KAPOIOS ALLOS (TO KRATOS)QA SOY ELYNE TO PROBLIMA. EFIGA APO THN ELLADA GIA AYTO TON LOGO ARKETA XRONIA TORA KAI KAQE FORA POY ERXOME STHN ELLADA BLEPO TON ELLHNISMO NA PIGENEI PROS TA KATO KAI NA ARGOPEQENEI. KAPOIOS EIPE OTI H EYROPH (E.E.) QA EINAI ENA MOYSEIO ETSI OPOS PAEI. NAI EIMASTE ENAS TROMEROS LAOS ME TO PARELQON POY EXOYME KAI EYXARISTO POY EIMAI ELLHNAS (PROSOXH KANO TROMERH KRITIKH STHN SIMERINH ELLADA). OI POIO POLOI ME MILO MAS BLEPOYN SAN QEOYS AKOMA KAI TORA. EXO EPAFH ME TO KOINO 100O-2000ATOMA THN EYDOMADA KAI EXO KALH EIKONA SE AYTO. EINAI TROMERO ABANTAZ AYTO NA EISAI ELLHNAS ALLA AN SKEPTESE KAI LES OTI LENE OI ALLOI THN EBAPSES EISAI MONO GIA KAMIA PORIA GIA NA KATALABEIS TI EGINE.. DEN LEO H PORIA KANEI KALO STA PODIA. email GZFARM@GMAIL.COM
ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΑΣ ΘΕΩΡΩ ΦΙΛΟΥΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ 4ΤΡΟΧΩΝ/ΑΓΩΝΩΝ/
ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΤΕ ΣΤΗΝ
«ΔΥΣΚΟΛΗ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΛΛΑΔΑ.ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΚΑΙ ΜΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ???.ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ Ο/Η
ΤΕΜΠΕΡΙΔΗΣ/Η JUNIOR………
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΤΟ Υ.Γ ΤΙΣ STEL (ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ):
….Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον να μας γράψεις αναλυτικά τα πως και τα γιατί, τις διαφορές, τις αντιθέσεις, τις κουλτούρες, την διαφορετικότητα τα υπέρ και τα κατά, κλπ. κλπ…… του ταξιδιού σου…. .ίσως σε ένα βιβλίο με τίτλο το Μεγάλο Ταξίδι…
ΚΑΛΗ ΕΠΑΝΟΔΟ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΥΡΟΜΗΤΡΟΣ
ΑΙΓΑΛΕΩ
Kathe fora pou diavazw kati apo esas me kanete na dakruzw. dustuxws einai etsi opws to eipes zousame me daneika k mas efage dustuxws i uli i famfara. Parola auta pisteuw oti akomi k an ftasoume sto «pato» tha ksanagennithoume , pio dunatoi k kuriws pio enwmenoi. Nai , uparxoun lamwgia , volepsakides , pou kai emeis oi idioi me ola auta giname atomistes. isws mesa apo autes tis duskolies thumithoume tis ithikes mas aksies : tin agapi , tin omadikotita , tin sumponoia pou oloi exoume mesa mas . Mporoume na apodeiksoume oti o Ellinas einai kati kalutero apo auto pou theloun na perasoun . Kai tha sumfwnw sto na min stamatame na oneireuomaste . Auti einai i dunami mas , i pisti kai i thelisi gia ena kalutero aurio
Tis kaluteres euxes mou gia to neo melos pou erxetai. Tha einai tuxero me tetoious goneis !!!Erxontai loipon kainourgies peripeteies to idio monadikes ! De lew kali epistrofi , tha pw kali arxi sto neo kefalaio tis zwis sas !
Ουάου!!!! Αυτό και αν είναι έκπλήξη!!
Ακη και Βουλα καλώς να μας έρθετε πίσω στην Πατρίδα..
Δύσκολη και θαρραλέα η απόφαση σας..Ειδικά τώρα..
Θα συμφωνήσω στα περισσότερα όσον αφορά τον Νεοέλληνα τα τελευταία 25 με 30 χρόνια..Όλοι λίγο ή πολύ έχουμε συμμετοχή στους κανόνες που ανέφερες,κακά τα ψέμματα..
Χρειαζόμαστε ένα πολύ ισχυρό σόκ για να ξαναανακαλύψουμε κάποιες χαμένες αξίες της φυλής μας..Να ξαναθυμηθουμε λεξεις και έννοιες όπως π.χ το »εμείς» και η »συγνώμη»..(σε αντίθεση με το »εγώ» και το » Δεν πας να γαμηθείς?»)..
Αν και αυτο που γίνεται τα τελευταία 3 χρόνια στην Ελλαδα αλλά και στις υπόλοιπες χώρες έχει πολύ βαθύτερα αίτια και σκοπούς από αυτό που φαινομενικά δείχνει, πιστεύω ότι ειναι μια χρυσή ευκαιρία για όλους τους Έλληνες να ξαναβρούν τις πραγματικές αξίες της ζωής και της συμβίωσης..Μονο πραγματικα ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την παγκόσμια πλέον κατάσταση..
Δυστυχώς έτσι όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή,η παραπάνω σκέψη μοιάζει σαν ουτοπία..
Τι να πώ..Εύχομαι να »ξαναγεννηθούμε» μέσα απο τις στάχτες μας..Και να αναλάβει ο καθένας απο μας τις ευθύνες που του αναλογούν..και να μην επιτρέψει ξανά την ρεμούλα και την λαμογιά όπου και άν την βρίσκει..
Είμαστε λαός με πολλά προτερήματα..ας τα εκμεταλευτούμε γαμωτο..Και αν είναι να πολεμήσουμε για την Πατρίδα μας ας το κάνουμε τουλάχιστον πραγματικά ενωμένοι..Τέρμα πια αυτή η κομματοκρατία..Ακόμα και στις συγκεντρώσεις είμαστε χωρισμένοι με σημαιούλες.. Έλεος..
Φιλαράκια, καλή επιστροφή και καλή δύναμη..
Πάντα στο πνεύμα Λεωνίδα κι ας μην έχουμε βρεθεί ποτέ…
Με το καλο να γυρισετε παιδια…..Ευχομαι να σας πανε ολα καλα σε αυτους τους δυσκολους καιρους…..Επισης οτι καλυτερο για το νεο μελος και με το καλο να ερθει!
Ρε τρελοκομεία, επιτέλους!
Αν όλοι όσοι ζορίζονταν με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα έψαχναν την Τανζανία των ονείρων τους, τότε ποιός θα έμενε εδώ να παλέψει; Οι βολεμένοι;
Λοιπόν καλά κάνετε και επιστρέφετε, έστω και προσωρινά, για να σας έχουμε κοντά μας τώρα που σας χρειαζόμαστε. Στείλτε μήνυμα πότε ανεβαίνετε.
Ναι Βασιλάρα μου, οι βολεμένοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι πολιτικοί, οι δικηγόροι, οι πρόεδροι των ΠΑΕ, οι συνδικαλισταράδες, μόνο αυτοί να έμεναν πίσω και οι υπόλοιποι να γελούσαμε βλέποντάς τους από μακριά να τρώγονται μεταξύ τους.
Σε παρακολουθώ Άκη χρόνια τώρα από την περίοδο τον αγώνων, (έχοντας βλέπεις και εγώ μια μικρή εμπλοκή με τα αγαπημένα Rally ) μέχρι το τέλος του ταξιδιού σου και την «επιχείρηση» Τανζανία…
Σου εύχομαι καλή επιστροφή, έρχεσαι πίσω κουβαλώντας την σοφία του Μεγάλου Ταξιδιού ….σίγουρα είναι πολλά αυτά κουβαλάς στις αποσκευές σου πολύ περισσότερα από αυτά που νομίζεις … σίγουρα θα μας φανούν χρήσιμα …έλα και φερτά όλα στην Πατρίδα τα χρειάζεται.
Με το καλό να μας έρθετε…
* θα περιμένουμε με ενδιαφέρον να μας γράψεις αναλυτικά τα πως και τα γιατί, τις διαφορές, τις αντιθέσεις, τις κουλτούρες, την διαφορετικότητα τα υπέρ και τα κατά, κλπ. κλπ…… του ταξιδιού σου…. .ίσος σε ένα βιβλίο με τίτλο το Μεγάλο Ταξίδι…
Kali epistrofi! Ola tha pane kala!
Filakia stin manoula!
Άκη μου είμαι σίγουρη ότι θα καταφέρετε να βρείτε την άκρη για να πετύχετε τα όνειρα σας!
Να θυμάστε ότι υπάρχουν τουλάχιστον δυο φίλοι που σας περιμένουν με ανυπομονησία και σας σκέφτονται συχνά…
Ελάτε σπίτι!!! Ποτέ να έρθουμε στο αεροδρόμιο?
Να δώσεις πολλά φιλιά στο κορίτσι σου!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Georgia
Αγαπητοί μας Βούλα και Άκη, σας παρακολουθούμε εντατικά σε όλο το ταξίδι που κάνατε, στην αρχή είμασταν οι δυό μας με την γυναίκα μου και μετά με παρέα, τα δίδυμα παιδιά μας,τα οποία γενήθηκαν στην διάρκεια του μακρινού ταξιδιού σας, εγω βέβαια λόγο της ενασχόλησης με τους αγώνες, τα αυτοκίνητα γενικότερα σε γνωρίζω ( Άκη ) από τα κείμενα σου μέσα από τους 4 Τ, το συμπέρασμα μου είναι που το βλέπω στην πορεία σας πως ότι έβαλες στο μυαλό σου, το πέτυχες, και αυτό γιατί, το έκανες με συνέπεια , υπευθυνότητα και αγάπη, δείγμα που πρέπει να μας διδάξει ότι αν θέλουμε κάτι μπορούμε να το πετύχουμε. Με εκτίμηση και φιλία, Νίκος Τριάνταφύλλου, Βάσω Σπανδώνη, Χρήστος & Ευγενία.
Σ’ ευχαριστούμε Νίκο, είναι τόσο αληθινό αυτό που λες. Με εξαίρεση ένα: στο «ό,τι έβαλες στο μυαλό σου το πέτυχες». Έχουμε πολύ δρόμο γι’ αυτό… Να είσαι πάντα καλά για το δικό σου κουράγιο που μας μεταφέρεις! Να δώσεις πολλούς χαιρετισμούς στη Βάσω. Εύχομαι να ασχολείστε και οι δύο λίγο με τους αγώνες που όλοι αγαπάμε – όσο κι αν το έχετε κάνει για τόσα χρόνια.