Day 46 | 09.06.2007 | Nouakchott

SONY DSC

Today was meant to be a transition day. It proved to be interesting though…

This morning we woke up late and after we talked to Michael Fotiadis, said goodbye to Ahmed (our guide in Chinguetti) and bought some bread (hot for 100 UM) and water, we drove to Atar and from there to Nouakchott, via the most boring road on the world: 500 km. or so, straight line.

Vula was working at the back seat on our VAIO and I was listening to our ipod collection driving in economy mode at 95-100 km./h. At one moment, 100 km before Nouakchott we got out of the car for the first point at a place where the sand was totally white. It was like snow but the Suunto indicated 42 degrees C.

It was like an oven, god! So we arrived at the capital with the A/C working full, meanwhile Christoph had difficult times in his Defender that has no clima.

Finally, in Nouakchott, vula was shocked with the local lifestyle, a blend o goats, donkey cars and Mercedes 190, all going in frenzy pace on the city roads.

Tonight we will stay at a residence room, that Nicolas Georgiadis arranged for us. And you know what? Crazy guy (but real friend) he is now driving from Nouadhibou (450 kms away) to have dinner with us here.

Tomorrow, though, we have to say goodbye to Nicolas and Mauritania, as well. We enter Senegal so the images featured from now on, will never be the same again…_A.Temperidis

GREEK VERSION

Στην άθλια Νουακσότ…

Σήμερα έμελλε να είναι μια άχαρη μέρα. Στο τέλος της όμως, δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ήταν ενδιαφέρουσα…

Το πρωί φύγαμε αργά από το χθεσινό αμμόλοφο με τους κοκοφοίνικες (φωτογραφία δεν έβαλα, όχι για να μην ζηλέψετε αλλά γιατί ξεχάσαμε να βγάλουμε – αλήθεια!), αφού βέβαια βγήκαμε ζωντανά στο Μιχάλη Φωτιάδη, μαζί με το Δημήτρη Παρούση, τον έτερο «συνταξιδιώτη» από το Μέξικο.

Μετά από ένα τελευταίο πέρασμα από το Τσινγκέτι για τον τελευταίο ασπασμό με τον Αχμέντ που μας έχανε, αλλά και για αγορά ψωμιού (100 ουγγίες-ζεστό!) και νερού (300 ουγγίες το 1,5 λίτρο), κατηφορήσαμε στο Ατάρ. Μετά το γέμισμα στην Total, πήραμε το μονότονο ασφαλτόδρομο για Νουακσότ, κάτι λιγότερο από 500 χλμ. συνολικά.

Μιλάμε για τον πιο βαρετό δρόμο στον κόσμο, μια ατέλειωτη ευθεία ουσιαστικά. Χώρια που τον έκανα για τρίτη φορά, μετά από τα δύο ράλλυ Ντακάρ. Η Βούλα κάθισε στο πίσω κάθισμα και έκανε μπόλικη δουλειά στο VAIO, ενώ εγώ αρκέστηκα να κάνω ρεκόρ οικονομίας με 95-100 χλμ./ώρα (γύρω στα 10 λίτρα/100 χλμ.!) ακούγοντας τη μισή συλλογή του iPod. Σε κάποια στιγμή ξέχασα ότι από πίσω ακολουθούσε ο Κριστόφ, φαντάσου…

Μετά τα μέσα της διαδρομής, ο κλιματισμός σα να μην δούλευε καλά. Τον ανοίγω στα ¾ και ΟΚ. Και τότε ανοίγω το παράθυρο: φούρνος έξω! Φτάνοντας στη Νουακσότ, βγαίνουμε απ’ τα αυτοκίνητα σε ένα σημείο που η άμμος ήταν λευκή σαν χιόνι. Και τι βλέπω στο Suunto; 42 βαθμούς παρακαλώ – ρεκόρ του ταξιδιού μέχρι τώρα.

Και ρεκόρ γεωγραφικού πλάτους αφού για πρώτη φορά σπάσαμε τον 20ό παράλληλο. Μπαίνοντας στη Νουακσότ, δεν μίλησα. Η Βούλα έπαθε ακόμη ένα μικρό σοκ με τις κατσίκες, τις γαϊδουράμαξες και τις αμέτρητες Mercedes 190, ένα πράμα…

Αυτή είναι η Νουακσότ. Μια από τις πιο νεόκτιστες (το ’60) και άθλιες πρωτεύουσες του πλανήτη. Και σίγουρα η πιο σκονισμένη! Απόψε, θα μείνουμε σε resident, σε δωμάτιο έναντι 12.000 δραχμών, που μας κανόνισε ο Νικόλας Γεωργιάδης και πάλι. Πού φτάσαμε…

Χλιδή μας φαντάζει αυτό. Και το καλύτερο; Ο Νικόλας ήδη ταξιδεύει από Νουαντίμπου (450 χλμ. τέρμα ευθεία) για να φάμε μαζί το βράδυ αργά. Τρελόπαιδο, απίστευτος είναι! Αύριο, όμως θα τον αποχαιρετήσουμε και πάλι (κλαψ), μαζί με τη Μαυριτανία για να μπούμε στη Σενεγάλη. Εντελώς άλλο χρώμα στις αυριανές φωτογραφίες λοιπόν…_Α. Τεμπερίδης